Το ανδρικό γυμνό στη νεοελληνική ζωγραφική – Από τον μύθο στη σύγχρονη μορφή
Το ανδρικό γυμνό εγκαταλείπει σταδιακά τη θεατρικότητα και τη μυθολογική αλληγορία. Η μορφή γίνεται πιο γήινη, πιο σιωπηλή, πιο ανθρώπινη. Οι καλλιτέχνες δεν ενδιαφέρονται πλέον να «αφηγηθούν», αλλά να παρατηρήσουν: το σώμα ως παρουσία, ως βάρος, ως υλικό.
Η μετάβαση αυτή αποτυπώνεται κυρίως μέσα από σπουδές, πορτρέτα και ημίγυμνα, όπου η ανατομία συνυπάρχει με την ψυχολογία και την προσωπική γραφή κάθε δημιουργού.
Μαλάμος Κώστας – Ανδρικό γυμνό (1937)
Στα έργα του Μαλάμου, το σώμα δεν εξιδανικεύεται. Η μάζα, το βάρος και η στάση υποδηλώνουν έναν άνθρωπο καθημερινό, χωρίς αφηγηματικό ρόλο. Η ζωγραφική πράξη γίνεται σχεδόν καταγραφή.
Μαλάμος Κώστας – Άτιτλο (1932)
Η στροφή προς το κάρβουνο και τη λιτότητα εντείνει τον χαρακτήρα της σπουδής. Το ανδρικό σώμα αντιμετωπίζεται ως μορφολογικό πρόβλημα, όχι ως σύμβολο.
Νίκος Εγγονόπουλος – Σπουδή ανδρικού γυμνού
Ακόμη και σε καθαρά σπουδαστικά έργα, ο Εγγονόπουλος αφήνει υπαινιγμούς της μελλοντικής του υπερρεαλιστικής σκέψης: η μορφή μοιάζει παρούσα και ταυτόχρονα αποστασιοποιημένη.
Λεκάκη Χρυσάνθη – Άτιτλο (1952)
Η χαρακτική εισάγει μια άλλη σχέση με το σώμα: η φόρμα γίνεται σύνολο γραμμών, το φύλο σχεδόν υπονοείται. Το ανδρικό γυμνό αποκτά αφαιρετικό χαρακτήρα.
Διαλεισμάς Ιωάννης – Ανδρικό γυμνό (1905)
Το έργο λειτουργεί ως γέφυρα με την ακαδημαϊκή παράδοση, υπενθυμίζοντας από πού ξεκίνησε αυτή η μακρά εικαστική διαδρομή.
Μαρκαντωνάκη Νίκη – Ανδρικό ημίγυμνο (1942)
Η γυναικεία ματιά στο ανδρικό σώμα εισάγει διαφορετικές ισορροπίες: λιγότερη επιβολή, περισσότερη εσωτερικότητα.
Μόραλης Γιάννης – Ανδρικό ημίγυμνο
Ο Μόραλης αποσπά το σώμα από τον ρεαλισμό και το μετατρέπει σε δομή. Το ανδρικό γυμνό γίνεται αρχιτεκτονική μορφή.
Μόραλης Γιάννης – Ανδρικό γυμνό (1931)
Εδώ η αφαίρεση αρχίζει να υπερισχύει της ανατομίας, προαναγγέλλοντας τις ώριμες συνθέσεις του.
Παπαβασιλείου Χριστίνα – Ανδρικό γυμνό με στάμνα (1922)
Το αντικείμενο επιστρέφει ως στοιχείο αφήγησης, χωρίς όμως να κυριαρχεί πάνω στη μορφή.
Φαρμακόπουλος Δημήτρης – Ανδρικό γυμνό (1945)
Μεταπολεμική σιωπή και εσωστρέφεια. Το σώμα μοιάζει περισσότερο με ψυχική κατάσταση.
Φρυδάς Ζέφυρος – Ανδρικό γυμνό (1899)
Ένα από τα παλαιότερα έργα του μέρους λειτουργεί ως ιστορική άγκυρα.
Λουκίδου-Τσιάτη Καλλιρρόη – Γυμνό (1972)
Η φόρμα πλέον απλοποιείται δραστικά. Το σώμα γίνεται σύμβολο παρουσίας.
Λεωνίδας Α. Καμπανάκης
Η σύγχρονη ζωγραφική συνομιλεί με την παράδοση χωρίς να την μιμείται.
Αχιλλέας Δρούγκας – Η Εκλογή του Πάριδος (1988)
Ο μύθος επιστρέφει, αλλά πλέον ως εικαστική αναφορά και όχι ως αφήγηση.
Αχιλλέας Δρούγκας – Αδάμ
Σχολιάστε με όποιο όνομα θέλετε: ανώνυμα, με ψευδώνυμο, με το όνομα του καλύτερου πρωθυπουργού που αυτή τη στιγμή εξατμίζει 💸 τα κονδύλια, με το όνομα της πεθεράς σας σε κατάσταση μόνιμης κρίσης 🧨 ή με κάτι που μόλις σας είπε το μον αμουρ σας💃.
Πετάξτε το σκατουλάκι σας εδώ 💩 — είναι ο μόνος χώρος που δεν θα το διαβάσει αλγόριθμος, ψυχολόγος ή εισαγγελέας (λέμε τώρα).
Μπορεί να απαντήσουμε. Μπορεί να κάνουμε πως απαντήσαμε. Μπορεί να σας αγνοήσουμε με πάθος 😈.
Κι αν τελικά σας γράψουμε εκεί που μας γράφουν διαχρονικά οι σωτήρες της πατρίδας, συγχαρητήρια 🎖️: μόλις κερδίσατε μια τιμητική θέση στο πάνθεον του μπλογκ, ανάμεσα σε θρυλικά μπινελίκια, αποτυχημένες ελπίδες και ιδέες που θα έπρεπε να είχαν μείνει προσχέδια.
🖤Λατρεύουμε τα μπινελίκια — και ιδίως αυτά που τρώγονται.🔥.
Χαβ ε νάις ντέι. (ή ό,τι τέλος πάντων). 💋